Η αντίδραση του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Ανδρουλάκη μετά την απόφαση της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου για την υπόθεση των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων δεν είναι απλώς ακόμη ένα επεισόδιο της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Ανοίγει ένα πολύ σοβαρότερο ζήτημα.
Μπορεί μια απόφαση της Δικαιοσύνης να θεωρείται θεσμικά σεβαστή μόνο όταν συμπίπτει με αυτό που πολιτικά περιμέναμε να ακούσουμε;
Ο Αλέξης Τσίπρας σχολίασε ότι «ό,τι εύκολα μπαίνει στο αρχείο, το ίδιο εύκολα βγαίνει από το αρχείο», ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε ακόμη σκληρότερη γλώσσα, κάνοντας λόγο για «πλυντήριο».
Είναι βαριές πολιτικές τοποθετήσεις. Και ασφαλώς έχουν κάθε δικαίωμα να τις κάνουν.
Η Δικαιοσύνη δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο της κριτικής. Οι αποφάσεις της κρίνονται, σχολιάζονται και, όπου προβλέπεται, αμφισβητούνται με τα θεσμικά μέσα που παρέχει η έννομη τάξη.
Υπάρχει όμως μια ουσιαστική διαφορά.
Η συνέχεια ΕΔΩ
