Στη Χίος ζήσαμε πάλι το ίδιο έργο: ένα σκηνικό όπου η πραγματικότητα γίνεται λάστιχο, ανάλογα με το ποιος θέλει να την τραβήξει προς ποια κατεύθυνση. Ένα τραγικό περιστατικό με μετανάστες, διακινητές και το Λιμενικό Σώμα, ελληνική ακτοφυλακή, το οποίο όπως πάντα είναι το πρώτο που τρέχει, το πρώτο που κινδυνεύει, το πρώτο που θα φάει την κριτική. Και το τελευταίο που πληρώνεται.
Κι εκεί που θα περίμενε κανείς πως, σε τέτοια θέματα, μια χώρα θα ήταν ενιαία σαν βράχος, εμφανίζεται η αντιπολίτευση – όχι ως θεσμικός αντίλογος, αλλά ως μόνιμος αυτόματος αντιλεξιφαριστής. Αν η κυβέρνηση πει «η θάλασσα είναι μπλε», η αντιπολίτευση θα επιμείνει πως έχει μωβ αποχρώσεις. Δεν είναι πολιτική αυτό, είναι παιδική χαρά. Και μάλιστα με σπασμένη τσουλήθρα.
Η συνέχεια ΕΔΩ
