Υπάρχει μια σκηνή που παίζει σε επανάληψη: συμβαίνει κάτι βαρύ, το κλίμα φορτίζεται, στήνεται το αφήγημα «τώρα τελειώνουν» και η αντιπολίτευση φουλάρει προσδοκία. Μόνο που, στο τέλος, το «τέλος εποχής» δεν έρχεται. Και κάπου εκεί ξεκινά το πραγματικό πρόβλημα: αντί να χτίσει σοβαρή εναλλακτική, καταλήγει να κάνει διαρκές casting σωτήρων.
Όχι, η κυβέρνηση δεν είναι άτρωτη. Έχει φθορά, λάθη, ανοιχτά μέτωπα. Αλλά απέναντι δεν υπάρχει ένα ενιαίο, στιβαρό «προϊόν». Υπάρχουν κομμάτια. Και όταν δεν έχεις σχέδιο, μήνυμα και εκτέλεση, κάνεις πολιτική με… ελπίδες της εβδομάδας.
Η συνέχεια ΕΔΩ
